Een uitgebreide Chronologie van Che Guevara

Deze website is gemaakt om jou te laten zien wat voor persoon Che Guevara was. Hieronder vind je alle basis informatie over het leven van 'El Chancho'.

14 Juni 1928 Che Guevara (Ernesto "Che" Guevara) is geboren op 14 Juni in 1928 in Rosario, Argentinië. Tijdens zijn tweede levensjaar kreeg Che na een partijtje 'pootje baden' zijn eerste astma-aanval. Zijn ouders verhuizden daarom naar het drogere, minder vochtige Cordoba. Hij liep school in de secundaire school ' Colegio Nacional Dean Funes' , Cordoba. De familie Guevara waren van adellijke afkomst maar waren toch sterke tegenstanders van de grote dictator Juan Peron. Che was heel geïnteresseerd in de bibliotheek van zijn vader, op zijn zestiende had hij Marx, Freud en Engels al onder de knie. Che nam haast aan geen enkele revolutionaire studentenopstand deel.

 

1943 : Eerste protest

Hij startte zelf, als 15 jarige wel een protestactie tegen de gemeentearbeiders die zwerfhonden vergiftigden en waarvan zijn hond Negrina ook het slachtoffer werd.

1947 Hij startte zijn dokterstudies in 1947 aan de Buenas Aires University .

 

Januari 1952: Rondreis met Alberto

In Januari 1952, na examens te hebben gemaakt, maakte hij samen met zijn boezemvriend Alberto Granada een lange reis doorheen Argentinië, Chili, Peru (waar Che enkele weken werkte in een Lepra-centrum) , Colombia, Venezuela en Miami op de moto. "... we praten met vele bedelaars. Onze neus snuift aandachtig de miserie op."

 

September 1952

Wanneer hij terug thuis kwam (September 1952) was hij van één iets heel overtuigd; hij zou nooit een algemene beoefenaar worden van het ' middelklasse leventje'.

 

Februari 1953: ...geslaagd

Che slaagde in Februari 1953 gespecialiseerd in dermatologie. Enkele maanden later ging Che naar Bolivia tijdens de nationale revolutie in dat land die hij als opportunist veroordeelde. Hij maakte er het nationaliseren van de mijnen en de agrarische hervormingen mee, maar Bolivië bleef uit de hand van Amerika eten. Hij was verontwaardigd door de onderdanige houding van de Panamese leiders tegenover de VS. Toen hij daarna in Costa Rica was leerde hij de overheersing van United Fruit kennen en de uitbuiting en de miserie die er het gevolg van waren. "...op een afbeelding van de betreurde Stalin heb ik gezworen niet te zullen rusten vooraleer de kapitalistische octopussen vernietigd zijn."

 

1954: Begin van Che's politieke carriçre

In '54, volgt Che enkele politieke activisten in Guatemala en ziet hij hoe de Noord-Amerikaanse vliegtuigen dit land overvliegen en de arme volkswijken bombarderen. Che ontmoette er zijn eerste vrouw, de Peruviaanse Hilda Galdea. Eerst dacht zij dat Che te knap was om intelligent te zijn maar later zou zij het tegendeel beseffen. Ze zouden maanden over politiek discussiëren... dan maken ze de 'putsch' of gewoon: 'de staatsgreep' mee tegen de regering van Jacob Arbenz (waar het volk achter stond) door de VS. Che vervoert wapens en probeert enkele jongeren te verzamelen om te vechten, hij helpt politieke leiders en andere personaliteiten in veiligheid brengen. Che gaf zich op als vrijwilliger voor de medische hulpdiensten en had zich ingeschreven in de jongerenbrigade om een militaire opleiding te krijgen en te gaan naar waar nodig was. Dit zou eigenlijk het begin betekenen van Che's politieke carriçre.

 

1955: Ontmoeting met Fidel

Na het aftreden van Arbenz mocht Che niet langer in Guatemala blijven, hij ontsnapte aan de moordende FBI en vluchtte naar Mexico waar hij in 1955 Fidel en Raul Castro ontmoette. Fidel Castro, waarover alsmaar meer werd gepraat was nog maar net vrijgelaten door amnestie omwille van zijn aanslag (Jongeren geïnspireerd door de 100-jarige herdenking van José Marti willen een vermenselijking van het land. Ze strijdden in een eerste gevecht tegen de tirannie van Batista. Gevangen en opstandelingen worden niet gespaard (100 doden) door Batista's leger. Fidel Castro faalde en werd opgepakt) op de Moncada- Kazerne op 26 Juli 1953. Dit betekende de geboorte van de 26 ste Juli beweging. (Fidel over Che: "Hij was zeer leergierig en overtuigd, hij was al een gevormde revolutionair.") Che werd meteen aangetrokken door Fidel, hij eiste het onmogelijke en deed het ook. Che en Fidel besteden 20 uur achter gesloten deuren samen om te overleggen. In 1955 trouwen Che en Hilda en ze krijgen een kind, Hildita, die volgens Che het evenbeeld is van Mao.

 

1956: Granma-expeditie

Che stemde in om deel te nemen aan de Granma-expeditie. Ze werden allen in Juli opgepakt omwille van hun samenzwering tegen de dictator Batista (Cuba). Maar...de Mexicaanse president verdedigde hen en ze werden terug vrijgelaten. Ze zetten hun activiteiten verder in geheim.

 

Eind 1956: landing in Cuba

Op 2 December 1956 ging die groep aan land (clandestien uiteraard) aan de zuidkust van Cuba. De Granma was in een storm terecht gekomen en slechts enkelen gingen niet met de boot ten onder. Daar leverden de groep hevige strijd en verbleven uiteindleijk lange tijd in de Sierra Maestra.

 

1957: Sierra Maestra

De 12 overlevenden startten de eerste guerilla (waarbij ze enorm veel steun kregen van de Cubaanse bevolking) in de Sierra Maestra. Er volgen hevige gevechten. Het lijkt gek, is eigenlijk ook gek. Che's belangrijkste job in de Sierra Maestra was eigenlijk eerst dokter. Later zou hij van wapens beginnen houden, hij werd guerillero. Soldaten van Batista brandden huizen plat en vermoordden vrouwen. De slachtoffers zochten hun steun bij Fidel Castro, die het volk van Batista wou bevrijden. Che schreef naar zijn moeder: winnen of sterven, da's waar het hier allemaal om draait. Che werd commandant, hij wordt dus één graad hoger gepromoveerd, als symbool daarvan zou hij een baret met ster gaan dragen.

 

 

1958: Radio Rebelde

Che zorgt voor een eigen radio: Radio Rebelde. Hij laat het volk op Radio Rebelde weten dat hij hen, zijn volk zal verdedigen. Het leven in de Sierra Maestra is een leven apart waar Che zich in thuis voelt. De boeren helpen de rebellen met voeding, met het maken van wapens enz. Che organiseert een vrij gebied met eigen radio met en 'journaals'. Che geeft ook les. Dit is het eerste voorbeeld van het sociale gemeenschapsgevoel van Che. Che waarschuwt Fidel ervoor dat het eigenlijk een gevecht wordt tegen 'Uncle Sam'. Che leert de Cubaanse sigaren kennen, hij trekt in, wat helemaal niet goed is voor de astma waar Che aan leed, maar... Che zegt dat het helpt tegen de honger en de muskieten op afstand houdt. Door zijn zware astma wordt Che telkens weer met de dood bedreigt en dat beseffen ook de andere kameraden die hem apprecieerden omdat hij gelijk was aan hen ondanks alle kwaaltjes, ze werden daardoor ook mede overtuigd dat het onmogelijke toch mogelijk was. Het was 2 jaar vechten met 300 rebellen tegen zo'n 10000 mannen van Batista. In het najaar van 1958 besluit Fidel om zijn twee beste comandante's: Camillo Cienfuegos (één van Che's beste kameraden) en Ernesto 'Che' Guevara naar Havana te sturen samen met 100 andere rebellen. Ze legden 480 kilometers af in 7 weken door het lastige landschap van de Sierra Maestra. December 1958: bevrijding van Santa Clara

 

In December 1958 stonden ze aan de stadspoorten van Santa Clara.

Che straalde veel charisma en gevoel uit in zijn speeches. Hij was gekomen om het land van het volk te verdedigen, hij was uitzonderlijk, hij kon veroveren en organiseren in een zeer korte periode. Het was in die periode dat een gepantserde, gewapende trein de rebellen aanviel. Che en zijn kameraden konden de trein doen ontsporen en veroveren, alle wapens werden in beslag genomen en alle soldaten werden gegijzeld. De grote wegen werden afgesloten. Dit zou de bevrijding van Santa Clara betekenen, de grootste, Cubaanse stad op Havana na, Che werd er onthaald als een held, een bevrijder, hij groeit imens in aanzien.

 

Januari 1959: Batista vlucht

In Januari 1959 dienden ze het Batista regime uiteindelijk de nederlaag toe. De rebellen worden op applaus en vol bewondering onthaald. Een enorme verassing voor Che was het feit dat Camilo Cienfuegos Che's ouders had uitgenodigd naar Cuba, het zou een emotionele gebeurtenis worden, het was ondertussen al 6 jaar geleden dat ze hun dokter nog hadden terug gezien. Hij ziet er ook zijn vrouw terug. Volgens hem is het toch beter dat ze scheiden. Che kon wel zijn dochtertje blijven zien. Op 7 Juni trouwt hij met zijn tweede vrouw, Aleida March. Ze hadden vier kinderen samen. Che las voor zijn kinderen vele gedichtjes voor, hij hield enorm veel van poëzie en legde de bedoelingen van zijn poëzie aan zijn kinderen op zijn manier uit. Hij was zeer gelukkig. In Juni vertrekt hij aan het hoofd van een economische delegatie naar het Midden - Oosten, Azië en Europa om aan marktprospectie te gaan doen. Hij bezocht ook nog Egypte, Indië, Japan, Indonesië, Ceylon en Joegoeslavië. Hij wordt overal even hartelijk door het deze volkeren ontvangen. Che zei dat deze reis van 3 maanden, naar landen die zich pas van een wreed juk hadden bevrijd, een belangrijke politieke, sociale en economische les voor hen was geweest.

 

1960: benoemingen

Che werd later officieel Cubaans burger benoemd, werd minister van industrie en president van de Nationale Cubaanse bank. Hij is zowat het droombeeld van Fidel.Che vertrekt weer op reis naar Moskou, China, Korea en de DDR. Overal waar hij komt wordt hij als een godfiguur onthaald. Rusland onderhandelt over de suikerproductie en de wapenverkoop. Amerika schort de Cubaanse suiker op en de economische situatie escaleert. Amerika omschrijft Che als een pragmatische communist, de definitieve breuk met Amerika is daar het gevolg van. 1961: USA Embargo

 

Op de 23ste Februari 1961 werd hij officieel tot minister van industrie benoemd en diende zijn ontslag in als president van de Cubaanse bank. USA voert nu officieel een embargo tegen Cuba door. Castro bereidt zich voor op een Amerikaanse aanval. Die komt er ook.

 

17 April 1961

Op 17 april 1961 probeerde de Amerikaanse supermogendheid Cuba binnen te dringen , dat was zonder de aanwezigheid van de Cubaanse bevolking en vooral van de veteranen van de Sierra Maestra Che, Fidel en diens broer Raul. Het werd een totale afgang voor Kennedy die nog maar net tot president werd benoemd. Kennedy was in fiete verplicht het plan van de vorige president uit te voeren. Playa Giron of de Varkensbaai zou het symbool worden voor de eerste nederlaag van het imperialisme voor de ganse wereld. 1962: Op de rand van WO III.

 

In 1962 werd de toestand in Cuba het ergst.

Amerikaanse spionage vliegtuigen ontdekken Russische raketten die klaar stonden in Cuba om Cuba te 'verdedigen'. Een derde WO was in aanmaak en Cuba was de ideale basis voor die oorlog tussen de twee grote supermogendheden: de USA en de USSR. Castro beveelt de koppige Chroetsjev om de raketten weg te nemen. Dit bevestigt nog maar eens de definitieve breuk met de USA. Rusland werd de eerst hulp voor Cuba. Che stak al zijn energie in zijn taak als minister van Industrie.

 

Hij wou een nieuw socialistisch land, een nieuw Sierra Maestra.

Che:" Onze geesten en onze handen zijn vol zaadjes van de dageraad en we zijn bereid ze op dit land te zaaien opdat ze tot vruchten zouden dragen. Vanuit alle broederlanden van Amerika zal de stem van de volkeren antwoorden en de vrijheid zal veroverd worden in elke uithoek van Amerika... "

 

Maar... de economie was onder het bewind van Rusland (want de Russen zorgden voor 80 % van de Cubaanse afzetmarkt) een ramp. Er wachtte Che een moeilijke taak. Hij alfabetiseerde vele boeren op het platte land, hij had een afkeer van speciale voeding, hij was enorm hard voor zichzelf, wat in tegenstelling was met andere leiders. Het was ook Che die sex tussen secretaresses en hun baas verbood omdat hij bang was dat vele bazen hun macht zouden misbruiken. Hij richtte nieuwe kaderscholen op.

 

Hij zorgde voor een nieuw educatief programma op televisie nl: "De volksuniversiteit". In dit programma kwamen vooral de volkssoevereiniteit en de economische onafhankelijkheid aan bod. Op zondag voerde hij het vrijwilligerswerk in. Het was ongelooflijk dat hij dat kon volgens het volk, hij werd alsmaar meer als een god aanzien. Hij toonde het voorbeeld voor iedereen. Hij had een nieuwe mens voor ogen, een mens vol arbeidsvreugde, met ethische instellingen zonder enige materiële voldoening en morele verplichtingen.

 

Hij wou een totale revolutie, een totale verandering in het diepste menselijke gevoel. Er waren vele toppers uit de hoogste rijen in Latijns' Amerika die wilden volgden. Maar Che werd niet gevolgd door Europese en Russische communisten die Che in zijn leven al met een kritisch oog had bekeken. Hij wou een nieuwe, socialistische staat.

 

Che: " De naam van Cuba reist door de velden van Amerika en ook door andere landen ter wereld die vechten voor hun vrijheid. Deze naam weerspiegelt het beeld van wat de revolutionaire strijd kan betekenen: "de hoop op een betere wereld". Het beeld van iets waarvoor het de moeite loont zijn leven te riskeren, zich op te offeren tot de dood, op de slagvelden van alle wereldcontinenten... "

 

1963

Onder druk van de Russen ging de industrie terug naar prioriteit nummer één: suikerproductie. De industrie, werd ontrokken van Che's ministerie. Hij staat met zijn rug tegen de muur en uitte zijn kritiek op de zogezegde "socialistische staten". 1964: Ambassadeur van de revolutie

 

Che werd ambassadeur van de revolutie,

Che trok in verschillende socialistich - communistische landen rond zoals bv: China, Tsjecho-slovakije en de U.S.S.R. Als ambassadeur van Cuba ontmoette hij Mao, Tito, Chroetsjov, Nehru, Nasser enz. Che was altijd sober gekleed, in zijn strijd-pak dat als symbool stond voor de vrijheidsstrijd van Latijns' Amerika.In December 1964 sprak Che de verenigde naties toe met betrekking tot de gewapende strijd als de enige weg om nationaal socialisme te realizeren. Hij zei dat hun blindelings volgen van de Europese en de Russische communisten een grote fout was. ï

Het heeft de ontwikkeling een hinderpaal bezorgd die energievol moet bevochten worden. Onder druk van Rusland word dit idee van Che çn Fidel neergelegd. Hij haalde ook de wreedheid van het US embargo aan omdat het zelfs humanitaire aspecten raakte.

 

1965: Speech in Algerije

Che's laatste toespraak als minister in het openbaar was in Februari 1965.De speech in Algerije (conferentie van Afro-Aziatische landen) waarin Che zwaar uithaalde naar de socialistische landen , het communistische Rusland dus. (dat hij afwees) Door landen als Frankrijk werd hij enorm bewonderd. Maar met de meeste Russisch getinten botste hij.

 

Maart 1965: Moeilijkheden

Hij raakte in moeilijkheden want hij wou hulp voor Latijns' Amerika van dergelijke socialistische landen zonder commercialisatie. Het moest op vrijwillige basis gebeuren zonder deze landen met een imense schuldenberg op te zadelen want anders zou dit toch niets uit halen.

 

Midden 1965: Congo-episode

Later ging Che naar Congo om weer in opstand te komen tegen het imperialisme. Hij wou de aanhangers van de vermoorde president Lumumba helpen aan de macht te komen. Che begreep de Congolezen niet. Ze waren met drie rebellentroepen, indien ze hadden samen gewerkt zou alles veel vlotter verlopen zijn... Che over Kabilla: "hij is een natuurlijke leider. Hij spreekt enkele over de mooie meisjes in de 'Tropicana club', over fortuinen verdienen. Hij droomde van rijk worden. Hij sprak over de vrouwen in Parijs..." Waarop Che onbeschaamd, met een lach op zijn gezicht zei dat Afrika met leiders als Kabilla nog vele eeuwen van kolonialisme en slavernij te moed gaat.

In Congo kreeg Che ook het bericht dat zijn moeder was gestorven aan kanker. Gedemotiveerd vertrok Che -na enkele maanden in Congo- voor 4 maanden naar Tanzanië.

 

Midden 1966: Bezinning

Daarna vertrok hij naar Praag, weer voor een periode van 4 maanden. In praag zou hij bezinnen, mediteren en schrijven. Hij schreef ondermeer: "Gedurende de laatste dagen dat ik in Congo verbleef, voelde ik meer liefde dan ik ooit heb gevoeld, in Cuba of om het even waar op mijn reizen rond de wereld..."

 

In het najaar kwam Che terug naar Havana om al zijn officiele posities en zijn Cubaanse nationaliteit op te geven voor Fidel Castro. Over zijn geheime afscheid van Cuba naar Congo in 1965 werden enorm veel leugens verteld en Fidel stond zwaar onder druk door het volk, door Amerika, Rusland en de zware leugens en roddels. Fidel kon niets anders dan Che's afscheidsbrief aan het volk voor te lezen. " I leave here the purest of my hopes as a builder, and the dearest of these I love". And ... I leave a people who received me as a son." Het ganse volk was enorm geschokkeerd. Che was boos op Fidel want hij had hem uitdrukkelijk gevraagd deze brief pas voor te lezen als Che zou dood zijn.

 

Che zei zelfs dat Fidel de neiging had om het voorbeeld van een man als Stalin te ver te gaan volgen.

 

Maar... dat betekende niet dat Che en Fidel in zware ruzie waren alhoewel ze elkaar in hun laatste officiële bezoek niet meer recht in de ogen durvden te kijken. Weer spendeerden Fidel en Che 40 uur achter gesloten duren. Net als toen in Mexico.

 

November 1966: Epiloog in Bolivië

In November 1966, arriveerde Che in Bolivië dat zijn revolutionaire basis zou worden voor verschillende redenen. Che had eerst gedacht dat hij in Peru meer steun zou krijgen van de boeren dan in Bolivië (waar hier en daar al hervormingen waren doorgevoerd) maar ook dat idee moest hij links laten liggen. Met valse (Uruguyaanse) identiteitskaarten kwamen ze Bolivië binnen om een communistische guerilla-beweging te organizeren. Che had eerst de steun gevraagd aan de communist Marino Monje, die de leiding van die revolutie opeiste. Monje gebruikt de neen van Che als excuus voor zijn anti-guerilla campagne. Dan vroeg Che de steun aan Moises Guevara, een mijnwerker en onafhankelijk politicus. Die Moises pikte mensen uit de bevolking zonder dat hij ze kende, hij probeerde hen met leugens mee te krijgen naar de guerilla, er zaten zelfs een ex-politieman en een mentaal-gehandicapte bij. Uiteraard helemaal verkeerd. Che en zijn kameraden wierpen het Boliviaanse leger omver in hun eerste, onverwachte veldslag, een maand later triomfeerden ze nogmaals! Vele malen versloegen de gedisciplineerde guerillero's (zo'n 50 man) het US-getrainde leger. Het leger begon angst te krijgen en riep meer Amerikaanse hulp in.

 

Lente 1967

Che verdeelde zijn guerilleros in twee groepen. De ene groep (met daarbij een oude argentijnse kennis van Che, Tania) zou hij nooit meer terug zien. Ze werden uit de weg geruimd door het leger eind augustus. (In april van dat jaar werd er een laatste tekst van Che gepubliceerd in het blad "Tricontinental". Het was een boodschap gericht aan de Organisatie van solidariteit tussen Afrika, Azië en Latijns' Amerika. Zijn belangrijkste woorden waren: " Laat ons twee, drie, vele Vietnams creëren. Hij bewonderde de Vietnamezen voor hun onverzettelijke opstand tegen het Noord-Amerikaanse imperialisme.)

 

April 1967

Op 17 April willen Ciro Bustos en de franse schrijver Régis Debray de groep verlaten. Ze worden uiteraard gearresteerd door het leger. Bustos maakt enorm gedetailleerde schetsen van Che en zijn kameraden, wat gelijk staat met verraad. Debray zwijgt. Che kreeg ook niet veel steun van de plaatselijke, lome, onderdukten. Zij geloofden niet in iemand die aan astma leidde en die vocht tegen zijn ziekte tot de dood hem er zou van verlossen. 7 Oktober 1967

 

Op 7 Oktober betaalden de rebellen nog een dwerg (50 pesos) om toch aub. te zwijgen als de CIA hen vroeg waar ze zouden zijn. (Die dwerg vertelt dat hij een heilige is, dat ze nog steeds voor Che bidt.) 8 Oktober 1967

 

Op 8 Oktober 1967 vond de veldslag van Quebrada de Yuro plaats, Che werd gevangen genomen. Che had nog geprobeerd te vuren toen hij probeerde te vluchten via een ravijn van 15 meter hoog, maar, hij had zijn geweer in de klim verloren.

 

Toen hij naar zijn pistool greep merkte hij dat die vastgelopen was. Che werd gevangen genomen. Bijna alle autoriteiten waren geïnformeerd over het feit dat Che gevangen was genomen. De Boliviaanse officieren waren verveeld met de vraag wat te doen met Che. Cuba probeerde hem nog te redden maar het was beslist door Bolivië dat Che onmiddellijk geexecuteerd zou worden en dat het officiële verhaal moest zijn dat Che was overleden aan zijn verwondingen die hij had opgelopen in de veldslag.

 

9 Oktober 1967

Wanneer Che van zijn executie op de hoogte werd gebracht zei hij :" het is beter zo, ik moest nooit levend gevangen genomen zijn... (Eerst had Che gehoopt nog een proces te krijgen.) Felix Rodriguez was de enige vrijwilliger om Che te doden, toen hij het kleine schooltje binnenkwam en toen Che tegen de muur lag vroeg Che hem te wachten tot hij rechtstond. Rodriguez schoot in zijn armen, borst, thorax en benen. Che zei nog : "Ik weet dat je gekomen bent om me te doden, schiet, smeerlap, schiet dan toch!

 

De zuster die zijn lijk waste: " Hij leek op Christus". Ik probeerde zijn oogleden tot drie keer toe dichtdoen, maar hij deed ze drie keer weer open, hij bleef die revolutionaire, oneindige blik in zijn ogen houden, hij keek naar de wereld door twee kristallen bollen."

 

 

 

Over Che's dood bestonden verschillende indianenverhalen. Zijn lijk zou verbrand geweest zijn, in een krokodillenpoel geworpen zijn enz... Neen, hij was samen met zijn kameraden begraven in Vallegrande, Bolivia en werd pas in Juli 1997 teruggevonden.

 

Op 15 Oktober 1967 accepteert Fidel officieel de dood van Che...

 

 

Venceremos... Siempre!